Dit werk, getiteld "Teken van de Tijd", is een karakteristiek voorbeeld van lyrische abstractie. De schilder maakt gebruik van een beperkt palet van zachte pasteltinten, voornamelijk roze, grijs en wit, die een gevoel van serene rust en contemplatie oproepen. De compositie is opgebouwd rondom een diagonaal verdeelde ruimte, die een suggestie van diepte en perspectief creëert. Subtiele, bijna onzichtbare lijnen suggereren een weg die naar een mysterieuze poort leidt, een vervaagde structuur die doet denken aan een monumentaal bouwwerk. Langs deze weg staan kleine, gestileerde figuren uitgebeeld, die de indruk wekken van een processie of een stille tocht. De figuren zijn niet individualistisch weergegeven, maar fungeren als een geheel, onderdeel van een groter, anoniem geheel. De ambiguïteit van de vormen en symbolen nodigt de beschouwer uit tot eigen interpretatie, waarbij thema's als tijd, transitie, en de onmeetbaarheid van de menselijke reis aan bod kunnen komen. De textuur van het schilderij, de subtiele variaties in de kleurschakeringen en de suggestie van diepte dragen bij aan de serene en tijdloze atmosfeer van het kunstwerk. De eenvoud van de compositie maskeert een complexiteit van betekenis, waarmee het werk een breed scala aan interpretaties toelaat en een duurzame, intellectuele dialoog met de beschouwer aangaat. Het werk getuigt van een hoge mate van beheersing van kleur, lijn en compositie, kenmerkend voor de artistieke stijl van de maker.